Homo faber i homo patiens
W książce Homo patiens (1950) Frankl przeciwstawił:
- homo faber - człowieka twórczego, który ocenia życie w kategoriach sukcesu i porażki,
- homo patiens - człowieka cierpiącego, dla którego oś wyznacza para spełnienie - rozpacz.
Inna oś
Te dwie osie są do siebie prostopadłe. Można odnieść sukces i popaść w rozpacz - i można ponieść porażkę, a mimo to osiągnąć spełnienie. Dlatego człowiek cierpiący, który dobrze znosi swój los, często dojrzewa bardziej niż ten, któremu wszystko się udaje.
Godność cierpienia
Zdolność do cierpienia jest dla Frankla osiągnięciem, a nie tylko porażką. Właściwie przeżyte cierpienie jest dziełem - realizacją wartości postawy.
Źródła
V. E. Frankl, Homo patiens (1950).